rapeepun

โปสการ์ด >> ผู้ให้ และ ผู้รับมีความสุข 

หลังจากที่เราจัดกิจกรรมทำการ์ดวันแม่ (ไม่คิดค่าใช้จ่าย) ได้มีหลายๆคนส่งเข้ามา   ได้เก็บภาพโปสการ์ดบางส่วนมาให้ดูกัน  เราอาจจะไม่มีเวลาออกแบบมากนัก เอาไว้ปีหน้าจะพยายามปรับปรุงการ์ดให้ น่ารัก และมีลูกเล่นมากยิ่งขึ้นนะ  ปีนี้งานยุ่งมาก บางคนส่งช้า บางคนส่งเร็ว ข้อมูลไม่ครบ เราก็ถัวๆกันไป  แต่ก็ชมเชยคุณลูกๆทุกคนว่าถึงแม้คุณจะไม่ได้ทำการ์ด หรือจัดส่งเอง  แต่คุณได้พยายามที่จะหารูปภาพและกระตือรือร้นที่จะส่งรูปมาให้ทำการ์ด  นั่นก็แสดงให้เห้นว่าคุณใส่ใจแม่ และให้ความสำคัญของแม่    แค่นี้คนจัดก็มีความสุขแล้วละ

การืดอะดีเลย์ไปบ้างก็ต้องขออภัยทุกคนด้วยค่ะ  ถึงเร็วหรือช้าแต่ก็ได้รับเนอะ   หลายวันมานี้ได้รับคำขอบคุณจากหลายๆคนว่าได้รับการืดแล้วแม่ๆๆชขอบ  รู้สึกดีกมาก

ช่วงนี้ได้ทำการ์ดหลายๆอย่าง  ไม่ว่าจะเป็นการ์ดวันแม่   การ์ดวันเกิด   การ์ดส่งให้คุณลุงที่แจงเรือให้เรานั่งไปอัมพวา  เราก็รู้สึกดีทั้งนั้น และรู้ว่าคนรับรู้สึกดีใจด้วย

การ์ดส่วนที่เหลือ  เลยถ่ายรูปเก็บไว้  ส่วนแรกส่งไปแล้ว

สำหรับการ์ดของเรากับแม่ รูปภาพนับพันที่เราถ่ายคู่  ไม่สามารถเลือกได้เลยว่าเราจะเอารูปไหนให้แม่บ้าง เพราะมันเยอะจนจำไม่ได้ ว่าเก็บไฟล์ไว้ไหน  แต่เชื่อว่าความทรงจำของแม่ที่ได้ไปเที่ยวกับเรา ถ่ายรูปคู่กันมันจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

จ่าหน้าซอง แล้วแปะแสตมป์

อยู่อัมพวาจ้า : 100% with life says:จ้ า

——————————————————–

เดียร์  -  ไอเดียการทำ ตั้งแต่สมัยเก่าก่อนแต่โบราณ

หยก - โปรแกรม และแนะนำส่วนต่างๆ

พี่ฝ้าย - จากที่พี่เคยส่งจดหมายมาให้เราเมื่อครั้งอยู่ต่างประเทศ  เกทไอเดีย

โมโม่ - ส่งการ์ดให้แม่เราทุกๆปี ตั้งแต่อดีตกาล

ว้อย - ช่วยสอน และทำรูปหัวใจ PSD ให้ใช้ในโปสการ์ดทุกๆใบ

สำหรับวันแม่ปีนี้  ใครที่ยังไม่มีอะไรมอบให้แม่ หรือว่าไม่ได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเรา (เจ้าของ blog rapeepun.com) จะทำโปสการ์ด พร้อมจัดส่งการ์ดให้แม่ของคุณโดยไม่มีค่าใช้จ่าย

ใครสนใจก็ส่งรูปคู่กับแม่ หรือครอบครัว คำอวยพรสั้นๆ (เลือกข้อความตามด้านล่าง) พร้อมที่อยู่ในการจัดส่งมาได้ที่มาได้ที่ raapeapun_seanjaingam@hotmail.com

ส่งมาภายในวันพุธที่ 6 ส.ค 51  ไม่ว่าคุณจะเป็นใครเรายินดีทำให้  แต่ต้องรีบหน่อยน่ะ โค้วต้าแค่ 68 ใบเท่านั้นเด้อ (อายุแม่เฮา)

สาเหตุที่ต้องเลือกข้อความเนื่องจากมีคนส่งมาเยอะ  แต่เรามีภารกิจหลายๆอย่าง จึงขอรวบข้อความสั้นๆให้ท่านเลือก

 ข้อความ

1.รักแม่นะ

2.รักแม่ที่สุด

3.ขอให้แม่มีความสุข

4.(หรือข้อความอื่นๆที่สั้นๆ จิงๆนะ  หุหุ)

หมายเหตุ :  1.  สาเหตุที่ต้องเลือกข้อความเนื่องจากมีคนส่งมาเยอะ  แต่เรามีภารกิจหลายๆอย่าง จึงขอรวบข้อความสั้นๆให้ท่านเลือก

                    2. รูปภาพที่ส่งมานะนำให้เป็นรูปคุณกับแม่ หรือกับครอบครัวที่น่ารักๆ เพ่อจะได้สื่อให้มากที่สุด  เพราะหากเป็นภาพทั่วๆไปธรรมดา  ความระทับใจก็จะลดน้อยลงไป เพราะรูปมันหมายถึงความตั้งใจทำ และไม่ได้ซื้อโปสการ์ดมาจ๊ะ 

———– เรามีการประกวดภาพโปสการ์ดแห่งความประทับใจด้วยนะ  แค่บอกว่ารูปที่ส่งมานี้มีความหมายอะไรระหว่างคุณกับแม่———–

ปล.การ์ด 1 ใบสามารถทำให้แม่คุณมีรอยยิ้มได้นะจ๊ะ 

ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากทำให้เท่านั้นเอง มีคนๆนึง ส่งการ์ดให้เราตอนเราป่วยเพื่อให้กำลังใจ ส่งจดหมายมาเล่าสารทุกข์ยามอยู่ต่างๆแดน  (ใครหว่า)

และมีอีกคนหนึ่งส่งการ์ดมาให้แม่เราในวันแม่ทุกปี  โดยที่เราไม่ได้เป็นคนส่งหรือจัดทำ

และใครอีกหลายๆคนรอบข้างที่เป็นห่วงเป็นใยเราเสมอมา

สวัสดี  เพื่อน พี่-น้องที่รักทุกท่าน  

ช่วงนี้งานยุ่งมาก  (เออก็ยุ่งทุกช่วงล่ะ ฮาๆๆ)  นึกถึงเพื่อนๆ น้องๆ ช่วงนี้ได้เจอแต่เพื่อนสนิทไม่กี่คน 

• เพื่อนที่ทำงานตอนนี้มีคิวไปเที่ยวกันแล้ว  แต่เราไม่สะดวก  ผ่านไปก่อน
• เพื่อนสมัยเรียน  รอนัดเมื่อว่าง
• เพื่อที่ทำงานเก่า มีทั้งน้อง       (ทั้งเพื่อน    ทั้งพี่   ท่าทางจะต้องนัดเจอกันด่วน  เนื่องจากรวมอยู่หลายกลุ่มและไม่ค่อยได้เจอหรือพูดคุยกันเลย)

ตามเสียงเรียกร้องจึงทำให้ต้องมีการจัดทริปเพื่อนัดเจอกันซะแล้ว

วัตถุประสงค์ของการนัดเจอ

1.         ได้พบปะเพื่อนพี่น้องเก่าๆทั้งหลาย

2.         ได้อัพเดทสถานที่ทำงานเพื่อสร้างเครือข่าย  (เพื่อการช่วยเหลือเกื้อกูลกันในอนาคต)

3.         แลกเปลี่ยนประสบการณ์เรื่องงาน และเรื่องทั่วไป  (ขำๆ) 

เสนอความคิดเห็น

1.            ไปไหนดี   (สถานที่)

2.            ไปเช้า-เย็นกลับ  หรือ จะค้างสักคืน

3.            ช่วงเวลาที่คุณสะดวก

หมายเหตุ  :  ลงชื่อแจ้งความจำนง  และเสนอความคิดเห็นทั้ง 3 ข้อด้วย ด่วน !!!

เช้าวันพุธตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เพราะวันนี้จะได้กลับสุพรรณแล้ว  ดีใจจังจะได้กลับบ้าน ไม่ได้กลับมาตั้งนาน

สวนหย่อยจะเป็นไงบ้าง ต้นไม้ต้นไหนโต ต้นไหยออกดอกสีอะไร และบางต้นเสียชีวิตหรือเปล่า  (มันก็ไม่น่าจะรอดทุกต้นนิ)

ไอ่เคนหมาน้อยบางแก้วตัวใหม่ จะโตแค่ไหน  แล้วเจ้าจุก มินิเจอร์พันธุ์ผสมจะแก่มากขึ้นเท่าไหร่  มันจะทะเลาะกันหรือเปล่า

ค่ำนี้มีคำตอบที่สุพรรณเน้อ……..

พฤหัสนี้เรามีคิวพาที่บ้านไปเที่ยวที่กาญจนบุรี  เป็นรีสอร์ทท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร  เพื่อหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุง

งานนี้ไม่พลาดที่ไอ่ป๋าจะมาด้วยมันลางานและเพราะวันศกร์มันต้องทำงาน ส่วนสาวออยทำงานวันพฤหัส มันป๊อดไม่กล้าลา อิอิ

 เมื่อก่อนเราไปเที่ยวกับเพื่อนๆและที่บ้านจัดว่าบ่อย เพราะเราถือว่าตายไปก็ไม่ได้เที่ยว แถมแม่ก็อายุมากขึ้น เราอยากให้เขาเห็นในสิ่งที่เราเห็นและอยากให้เที่ยวในที่ๆเราเคยไป  นั่นคือการให้รางวัลกับชีวิต   โดยไม่สนใจว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร “ทำวันนี้ให้ดี สุดๆ   วันหน้าจะสะดุดก็ชั่งแม่ง” สโลแกนชั่วคราว

เคยคิดอยู่หลายครั้งว่าทำในสิ่งที่เราชอบไม่ต้องมีหน้ามีตา หรือร่ำรวยมากมายเราก็พอใจแล้ว อยากเปิดร้านขายของ หรือทำร้านต้นไม้ก็ดูร่มรื่น และเราก็เริ่มศึกษามัน เพื่อชีวิตที่อิสระ รอสักพัก เก็บเงินสักก้อน  จะได้ไม่ต้องไปขอที่บ้าน อิอิ

คืนก่อนมีโอกาสได้ดู คนค้นตน (ปกติไม่ดูทีวีนะ) วันนี้แว่วๆมาเลยดูสักหน่อย  เป็นตอนที่น่าสนใจ

เสี่ยบุญหลาย ตัวไม่เหมือนใคร แต่หัวใจไม่พิการ 

ท่ามกลางลมหายใจและเวลาชีวิตที่น้อยลงทุกวัน มนุษย์ที่มีศักยภาพอันสมบูรณ์บางจำพวกกลับไม่                                                            กล้าแม้แต่จะลุกขึ้นมาใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ แต่สำหรับ “บุญหลาย” หนุ่มลูกอีสานคนนี้

เลือกที่จะออกไปใช้ชีวิตตามแรงปรารถนาของหัวใจ แม้ชีวิตอาจจะไม่ได้มีแต้มต่อใดๆ เลยก็ตาม   

     ในขณะที่คนปกติ มีอวัยวะครบ 32 กำลังท้อแท้สิ้นหวังกับชีวิต แต่ในมุมเล็กๆ ของอำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร กลับมีอีกชีวิตหนึ่งที่แม้ว่าร่างกายไม่สมประกอบ แต่หัวใจของ “บุญหลาย” พ่อค้าเร่แห่งบ้านหนองเลิงคำ กลับไม่เคยย่อท้อในความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง ตรงกันข้ามเขากลับมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ และเป็น “เสี่ย” ที่หลายๆ คนรักใคร่        เด็กชายบุญหลายเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความยากจนข้นแค้นของครอบครัว นางทองฉัน บุญแสง หญิงชาวนา วัย 54 ปี บอกเล่าเรื่องราวของ บุญหลาย หรือ โชติ ลูกชายคนสุดท้องให้ฟังว่า เมื่อ 25 ปีก่อน หลังให้กำเนิดลูกคนนี้มาเพียงเจ็ดวัน เขาก็เกิดอาการชัก ตัวเกร็ง ซีดเหลือง กัดฟันแน่น พาไปหาหมอทั้งทางการแพทย์และไสยศาสตร์ ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเขาเป็นโรคอะไร จนกระทั่งเขาอายุได้ 12 ปี ก็เกิดอาการชักขึ้นอีก ตอนนั้นโรงพยาบาลประจำอำเภอเพิ่งสร้าง เราเลยพาไปหา หมอก็บอกว่าอาการที่เกิดกับเขาคือ “โรคพิการทางสมอง”  นอกจากเรื่องอาการชักที่ติดตัวมาแต่กำเนิด บุญหลาย ยังมีพัฒนาการและการเคลื่อนไหวทางร่างกายที่ช้ากว่าเด็กคนอื่น สองขาที่เล็กลีบ รวมทั้งสมองที่สั่งการช้ากว่าปกติ ทำให้เขาเดินเหิน และสื่อสารกับคนทั่วไปได้ไม่สะดวกนัก และทันทีที่ บุญหลาย เดินได้ในวัยแปดขวบ ทองฉัน ตัดสินใจนำลูกชายเข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนในหมู่บ้าน ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเพียงเจ็ดวัน ครูใหญ่ของโรงเรียนก็มาหาที่บ้าน บอกว่าไม่สามารถให้บุญหลายร่วมชั้นเรียนได้ เพราะเขาไม่ยอมหยุดเดินในขณะเรียน ครูว่าก็ไม่ยอมนั่ง ทำให้เพื่อนๆ ในห้องไม่ได้เรียน และหลังลูกชายสิ้นสุดชีวิตการเป็นนักเรียนแค่เพียงเจ็ดวัน ชาวนาการศึกษา ป.4 อย่างทองฉันก็หันมาสอนหนังสือขั้นพื้นฐานให้ลูกเอง เท่าที่ความรู้ความสามารถจะเอื้ออำนวย โดยใช้เวลาตอนกลางคืนหลังกลับจากทำนา          “เขาเขียนหนังสือไม่ได้ ถึงตอนนี้ก็ยังเขียนไม่ได้ ถ้าลองให้เขียนชื่อตัวเองนี่ คือเต็มหน้ากระดาษเลยนะ เพราะมือเขาแข็งเกร็ง ไม่ใช่แค่เรื่องการเขียนนะ แต่เรื่องการสะกดคำหรืออะไรที่เกี่ยวกับตัวอักษรนี่หัวเขาจะไม่รับแล้วก็ไม่สนใจเลย” นางทองฉัน กล่าว

วันนี้ทำงานตามปกติ  เช้านี้นั่งแทกซี่ไม่รู้จะทำอะไร  (MP4 และมือถือเจ๊งๆๆอ่ะ) เลยลองกล้องในที่ร่มสักหน่อย

ยังไม่มีเวลาออกไปถ่ายทำสถานที่อื่นๆเลย  หวังว่าอาทิตย์นี้จะได้ไปน่ะ

ช่วงนี้พยายามอัพเดทตัวเองบ่อยๆ เนื่องจากดูการเปลี่ยนแปลงของรูปร่างและผิวพันธุ์ เนื่องจากช่วงนี้หมอให้กินฮอร์โมน มันจะทำให้เรากินๆๆไม่หยุด  และระบบขับถ่ายก็จะดีขึ้นด้วย

เที่ยงนี้เดินหาของกินที่สวนอ้อย  (โดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดาย นกบนฟ้ามองดูเราอยู่บนสายไฟ)

เดินไปเจอน้องๆในสวนอ้อย  (สองคนเป็นไรกันเนี่ย !!!)

วันนี้กินเยอะมากๆๆ ข้าว 2 ถุง  (น้ำพริกผักต้ม ว่ากันว่ากินเผ็ดๆและผักๆมักจะเจริญอาหาร) กล้วยบวชชี 4 ถ้วย  (ถ้วยแกง)  ทุเรียนกวน 2 อัน  น้ำสองขวด  มะละกออีกครึ่งลูก ยำวุ้นเส้นช่วงบ่าย  แล้วก็เต้าหูของเจ้าหนิงอีก 1  ไม้  รวมไปถึงขนมกรอบๆจากเซเว่น  นี่ยังไม่รวมมื้อเย็นน่ะ  เห้อ หายใจไม่ออก   (เด้งดึ๋งๆๆๆ)

ก่อนกลับยิงอีกฉอท

 วันนี้เลิกงานสักพักก็กลับบ้าน  ช่วงนี้ต้องพักผ่อนเยอะ  เพราะกินไม่หยุด  และว่าจะกลับมาอัพเดทบล็อคซะหน่อย  หลังจากที่เมื่อคืนอัพตั้งแต่กลับมาถึงห้องจนเที่ยงคืน แต่โปรแกรมมีปัญหาที่ทำไปทั้งหมดหายไปครึ่งนึง  เลยอาบน้ำนอน เซงเลยๆๆ เลิกๆๆๆ  นอนๆๆ แต่ก่อนนอนต้องโทรไปด่าคนเซทระบบก่อนอ่ะ  ไอ้หมูโสโครก !!! 

ปลายเม.ย-ต้นมิ.ย :  ติดงานวุ่นวายไปหมด

หลังจากนั้นเป็นต้นมางานก็ยุบยับออก ตจว.ตลอดเลยไม่ว่าจะเป็น  พิษณุโลก,สุโขทัย,หาดใหญ่,ขอนแก่น,อยุธยา,นครปฐม,อุดรธานี  

เพชรบูรณ์ แอ่น พิษณุโลก

มื้อเที่ยงที่สนามบิน                          มื้อค่ำที่เพชรบูรณ์

เก้าอี้ที่โรงแรม หลอนเรามากๆเลย

ตุ๋ม กะ พี่ตา

ตุ๋ม ส้ม  และมื้อเช้าที่ รร. ก่อนเดินทางไประชุมที่พิษณุโลก

งานนี้ประชุมที่ขอนแก่น  ช่วงนี้ร่างกายย่ำแย่  ผอมลง  สิวก็เยอะเซงจิตติงๆ ส่องกระจกดูแล้วก็ถ่ายรูปเก็บไว้

งวดนี้ประชุมเสร็จมีเวลาเหลือเฟือพี่ปริน กรรมการเครือข่ายภาคอีสานเลยพาพวกเราเที่ยว  เริ่มที่เขื่อนอุบลรัตน์  จัดว่าสวยงามมากๆ อากาศดี  มีแต่น้ำๆๆๆๆ

นุช พี่ปริญ และตุ๋ม

หลังจากนั้นก็เดินทางไปตลาดเพื่อแวะซื้อของ เจอของแปลกๆเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็น…………………….

ไข่มดแดง  บักอึ่ง   และแย้ตัวเป็นๆเลยคร๊าบบบพี่น้อง  !!! 

บรรยากาศริมน้ำและกุ้งตัวโตๆ

จากนั้นก็ไปกินอาหารริมน้ำ กุ้งเผาตัวบะเอ๊บเลยอ่ะ ใหญ่มากๆๆ

การเดินทางตลอดเวลาทำให้เราไม่มีเวลาเจอกับเพื่อนๆๆพี่ๆๆน้องๆๆเลย   ปกติแล้วเมื่อก่อนเราจะมีเวลาเป็นของตัวเอง  เช่น เสาร์อาทิตย์ ไปท่องเที่ยวตามสถานที่ธรรมชาติต่างๆ  หรือเลิกงานจะไปหาอะไรกินกับเพื่อนและอาจจะดูหนัง   (ดูหนังถี่มากๆ)   ทำให้รู้สึกว่าวันไหนว่างก็ดีดตัวออกตอนเลิกงานและนัดเพื่อนพี่น้องเจอหน้าเจอตากันบ้าง 

หาดใหญ่  (รอบ 2)

วันนี้มาประชุมที่หาดใหญ่เดินทางคนเดียว  ลืมเอาที่อัดเสียงมา เลยโทรบอกไอ้ป๋าเพื่อนรัก  ให้แวะเอามาให้ที่สนามบิน 

เราฟังเพลงไป รอเวลาที่เครื่องจะออก  มาคนเดียวเหงาเหมือนกัน  แต่กูดูอิสระดีน่ะ  จะทำอะไรก็ทำเรามีหน้าที่ๆต้องรับผิดชอบ

เครื่องออกก็นั่งคิดอะไรผ่านริมหน้าต่างไปเรื่อยๆๆ 

พอเครื่องลงก็ลืมเอาแว่นตามา  มองหาป้ายโรงแรมก็มองไม่เห็นเลยต้องเดินไปจ้องๆๆทีละป้ายๆๆอายจังเลย

อ้ะ !!  เจอแล้ว

ป้ายชื่อซะเวอร์เลยอ้ะ ฮาๆๆ

วันที่ 4-5 พ.ค  :  ไปพักร้อนที่เกาะล้านกับเพื่อน

นั่งสบายๆลืมเรื่องงาน แล้วหันหน้าเข้าหาทะเล

หลังจากวันเห็นข้อมูลในเว็บไซต์แล้วน่าไปอ่ะ  แล้วก็ไม่เคยไปด้วย  ว่าจะไปเก็บข้อมูลทะเลฝั่งนี้ให้ครบซะหน่อย    แต่พอไปก็น่ะ คนละเรื่องที่คิดไว้เลย   แต่ก็ถือว่าได้ไปเห็นด้วยตัวเองคงเป็นเพราะเราเลือกที่จะไปทะเล  แถบจังหวัดตราด  เช่น  เสม็ด  เกาะช้าง   เกาะหมาก  เกาะขาม   มาโดยตลอด เลยอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง 

ทริปนี้เราให้เสมิปจัดการเนื่องจากก่อนไปเรายุ่งมากๆ และจะยุ่งต่อไปหลังจากกลับจากเที่ยว  พอมาถึงก็ไม่รู้จักรีสอร์ทหายังไงก็ไม่เจอ เดินไปเดินมาอยู่บนถนนในเขตชุมชน   ว่าแล้วก็เหล่มองเห็นป้ายที่ไม่ใช่ชื่อรีสอร์ที่เสมิปจอง แต่ก็น่าจะใช่ที่นี่ !!!

ทางเข้ารีสอร์ท

คุณนายเสมิป  คุณหญิงสบายดี  และเจ้าหมูโสโครก

ภาพชีวิตอิสระ

ภาพบรรยากาศยามเย็น

รอมอไซค์เช่านะเด้อ

ภาพสวยๆ  จากเสมิป 

ผู้ร่วมเส้นทาง

เสาร์ที่  21 มิ.ย 51 

 เสาร์อาทิตย์ที่ว่างเป็นช่วงๆ แต่ก็ทำให้เรามีความสุข  ได้ของที่อยากได้อย่างไม่ได้คาดคิดมาก่อน งี้หล่ะ คนมันอิสระ ภาระไม่เกิด อยากได้อะไรก็ซื้อ อยากไปไหนก็ไป  สบายใจเสียจิ๊ง

เช้าแวะไปทำฟัน  ขูดหินปูน และเช็คจำนวนซี่ที่ต้องอุดเพิ่มเติม  ช่วงบ่ายโทรมานัดหมอดัด แต่หมอลาป่วย  เลยต้องรอเสาร์หน้าอุดเช้า และจัดฟันต่อช่วงบ่าย   นัดไอ้ป๋าไปเดินซื้ออุปกรณ์ไอที  ที่พันธ์ทิพย์ วันนี้นัดที่งามวงศ์วาน เนื่องจากแฟร์ๆ หากนัดประตูน้ำเราก็ต้องเดินทางพาทินัมอีกอ่ะ  ไม่อยากเสียเงิน แล้วที่นี่ก็ใกล้บ้านไอ้ป๋าด้วย    วันนี้ได้สินค้าไอทีมากมาย ไม่ว่าจะเป็น CD  DVD ซองใส่ ปากกาเขียน CD กล่องใส่ซีดี  เมาท์อันใหม่ 

ส่วนของจากตลาดนัดมือสองได้หนังสือ Dear Dakarnda จากเรื่อง “เพื่อนสนิท”  รูปและภาพสวยดี 

ปกหน้า - ปกหลัง เข็มขัดหนัง  ซื้อเก็บไว้ใช้หรือสะสมได้  (ไม่แน่ใจว่าหนังแท้หรือเปล่าอ่ะ)

แล้วก็ตุ๊กตาของเจ้าหมูดสโครก มันชอบซื้ออะไรที่น่ารักๆๆแบบนี้ล่ะ

เดินดูหนังสือมือสอง  เพื่อเสาะหาจินตนาการเพิ่มเติม

ตกเย็นมาก็กินๆๆๆ

วันอาทิตย์ที่ 22 มิ.ย 51

มีงานราชดำเนินเสวนา หัวข้อ………………ณ สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย  เสร็จงานเกือบบ่ายโมงก็เดินทางไปเมเจอร์รัชโยธิน

โดยนัด ไอ้ป๋า กะ เสมิปไว้ 

(รอรูปจากไอ้ป๋า) 

พอไปถึงก็สั่งเรียบกินจุ่มแซ่บไปก่อน 1 ถาด เนื่องจากหิวมาก ถึงมากที่สุด เสมิปโทรมาบอกว่ามาไม่ได้แล้ว พอดีมีญาติมาหาที่ห้อง

ไอ้ป๋าก็มาช้า   เราสั่งมา 2  ถาดใหญ่ๆ 

จนพนักงานบอกว่ากินหมดเหรอ กลัวว่าจะกินไม่หมด เราบอกว่าหมดเดี่ยวเพื่อนมา  

พนักงานเดินมารองที่ 2  แล้วถามว่าแน่ใจน่ะว่าจะกินหมด  โค้กตั้ง 2 เหยือก  เราเริ่มงง  ว่าทำไมล่ะเนี่ย ลูกค้าสั่งแต่ไม่อยากให้สั่ง งง เลยตอบไปว่าหมดค่ะเดี๋ยวเพื่อนมา เพื่อนตัวอ้วน และตะกละด้วย 

รอบที่ 3  ก็ยังเดินมาวนๆๆ ไอ้ป๋าก็ยังไม่มา  แต่ปรากฎว่าเรากินไปแล้วถาดนึง  เขาก็ตกใจว่าไม่กินหมด  โหยหิวจะตาย ดีน่ะที่ไม่กินคนเสิร์ฟไปด้วยน่ะ ถามหลายรอบจัง

พอไอ้ป๋ามาถึงมันก็บ่นๆๆว่าทำไมสั่งเยอะ แม่งที่ไม่สั่งก็ว่างก  ทีสั่งก็ว่าเยอะ งง กะมันจริงๆ

เสร็จจากที่นี่ตอนแรกคุยๆกันว่าจะไปซื้อกล้องดิจิตอลตัวเล็ก  และซื้อเลนส์ ที่เซ็นทรัล  ไปๆมาๆ คิดว่าตัดสินใจง่ายเกินไป คิดจะซื้อก็ซื้อ  จะเอาอะไรก็ต้องเอาทันที  เลยเปลี่ยนใจ  เดินไปดูรายการหนัง  แต่ปรากฎว่าดูหนังครบหมดแล้ว  ดูแทบทุกเรื่อง  ก็เลยตัดสินใจไปคุยงานเรื่องเว็บไซต์  และออกกำลังกายที่สวนรถไฟ  (อีกแล้ว)  แต่พอไปถึงปูเสื้อได้ ต่างคน ต่างนอน  และหลับ  แดดก็ไล่มาเรื่อยๆๆ ตื่นมาก
เลื่อนหนีไปทีละรอบๆๆ  ในขณะที่คู่หนุ่มสาวหนุนนอน นั่งเหย้าแย่  แต่พวกกูก็หลับสนิทกลางแสงแดด  ในขณะที่�