rapeepun

หลังจากที่นัดกับพี่ฝ้าย ว้อย ไว้ว่าจะไปเที่ยวสระบุรีกัน เพื่อนจะพาไปเที่ยวในวันเกิด  เราออกเดินทางกัน 10.30 น.

โดยนัดรวมตัวกันที่ ไอที สแควร์ เวลา 9.30 น.  แต่เลทกันอีกตามเคย พี่ฝ้ายมาถึงก่อนเลย หุหุ  หลังจากรวมตัวเสร็จแล้วก็ออกเดินทมางกันเลย ว่าแต่หิวข้าวมากเลย แวะกินข้าวที่ปั๊มกันก่อนดีกว่า

แวะกินข้าวที่ปั๊ม                           แวะซื้อผลไม้ไปกินบนรถ

มาถึงแล้วจ้า รีสอร์ท ภูผา ป่าสัก

เมื่อมาถึงเราก็เจอกับเจ้าหมาซีซ่าส์ มันตัวใหญ๋มากๆ วิ่งมารับพวกเราพร้อมกระโดดเข้าหาว้อย เกาะบ่าเลย เล็บมันคมมาก เจ้าของเลยจับไปมัดไว้ก่อน เมื่อพวกเรามาถึงก็รู้สึกๆได้ว่ารีสอร์ทในวันนี้มีแต่เรา 3 คนมาพัก  แต่ก็ดีนะสงบมากๆเลย  เป็นส่วนตัวดี  หลังจากนั้นพวกเราก็เก็บของ และเดินทางไปเที่ยวข้างนอกพร้อมกับหาของกิน  โดยถามเจ้าของรีสอร์ทว่า มีที่ไหนน่าเที่ยวบ้าง  เขาว่ามีไร้องุ่น มีเขื่อน มี น้ำตก  เราเลยออกเดินทางกันเลย 

บรรยากาศแถวห้องอาหาร

สะพานทางเข้า (มีปลาสวยๆเต็มเลย)                            เปลหน้าห้องพัก

บรรยากาศ  รอบๆ และ เจ้า ซีซ่าส์  หมาออทิสติก ขี้เล่น

พวกเราออกเดินทาง  โดยขับรถไปเรื่อยๆแบบว่าเส้นทางออกจะวกวน  ไปกันไม่ค่อยถูก พี่ฝ้ายเลยถามตำรวจข้างทาง  เราแวะกินก๋วยเตี๋ยวมาม่า ว้อยกินไป 2 ชามตามเคย  ซึ่งมันบอกว่าหลังจากหมดวันเกิดเรา มันจะกินแต่ผัก เพราะมันไม่อยากอ้วนแล้ว  (เราจะคอยดู) เราซื้อขนมร้านโชว์ห่วยไปกินกันด้วย  กะว่าคืนนี้จะไม่มีอะไรกินแน่ๆ   สองข้างทางเต็มไปด้วยไร่ ข้าวโพด และรถเก็บเกี่ยวข้าวโพดเต็มไปหมด   ธรรมชาติสองข้างทางร่มรื่นในแสงแดง

ไร่ข้าวโพด                                         แวะกินมาม่าต้มยำ

เดินทางไปต่อกันที่ไร่องุ่น  แต่ฝนเริ่มตั้งเค้ามาแล้ว  แต่ก็ไม่หวั่นก็มาเที่ยวนี่นา ฝนลงเม็ดเล็กน้อย  มีนกกระจอกเทศด้วยแบบว่าไอ้ป๋าถ่ายแต่หัวมันมาอ่ะ หลังจากนั้นก็เขาไปดูไร่องุ่น ซึ่งต้องขับรถต่อเข้าไปอีก

ซึ่งช่วงนี้ไม่ใช่หน้าองุ่น จึงมีแต่ใบ ไม่มีองุ่นสักลูก  ดูแห้งแล้วจังเลย

นกกระจอกเทศ

ถ่ายกะไร่องุ่น

เย้ ชีวิตอิสระ

เราไปต่อกันที่ เขื่อนป่าสัก  ฝนก็เริ่มลงเม็ดหนาขึ้น  ระหว่างทางเจอร้านอาหาร พร้อมคนเชียร์ โบกกันมันส์ ด้วยฝีไม้ลายมือที่ไม่ธรรมดาจริงๆ เห็นแล้วตลกมากๆ เลย มีคนเต้นเชิญชวนอยู่สองข้างทางทีเดียว

ภาพบรรยากาศริมเขื่อน                             กับท่าเต้นสุดมันส์ๆๆ

 หลังจากนั้นเราเดินทางกลับมาที่ห้องพักกินอาหารที่นั่น และเจ้าซีซั่นหมา ของรีสอร์ทมันมาเล่นกับเรา โดยการหันตูดมาให้เรา เอ๊ะ งง มันต้องการอะไร เจ้าของบอกว่ามันต้องการให้นวด เราเลยบีบนวดให้มัน ขนงี้ติดมือเลย  กลับไปเลยโดนพวกๆไล่ไปอาบน้ำคนแรก  จะบอกว่าห้องน้ำนี่เปิดกว้าง ติดกับห้องนอนเลย  ใครเปิดประตูเข้ามานี่จะโบ่งโจ้งมากๆ อาย มะค่อยกล้าอาบ แต่เราก็ต้องอาบคนแรก  นานนิดนึงเนื่องจากสระผม  เสียงเจ๊กดดันให้รีบอาบ ถามตลอดว่าเสร็จหรือยัง  เพราะว่าพี่แกปวดอึ๊ แต่สุดท้ายพอเราเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นเอง  ก็มีเค้กที่จุดเทียน พร้อมกับไปในหัองที่ดับลง  ต้องขอของคุณทั้งสองคนที่พามาเที่ยวนะ ฉลองวันเกิดด้วย และขอขอบคุณทุกๆ SMS ที่อวยพรนะจ้า

เซฮร์ไพร์ (แอบบอกว่าแอบเห็น SMS ในโทรสับไอ่ป๋า และก็สงสัยว่าทำไมไอ่ป๋าต้องนั่งเฝ้าตู้เย็น  อิอิ)

ไอ่ป๋าเปิดเค้กคนแรก  กินไปเกือบครึ่ง  เราดูทีวีกัน สักพักเจ๊ก็หลับ ตามด้วยเรา และไอ่ป๋า  ตื่นมาตอนตี 1 เอแปลกจังไมมะมีข้อความเลยน๊า   พอมาถึง 7 โมงเช้า SMS อวยพรทยอยมาเรื่อยๆ และหลายๆคนบอกว่าส่งตั้งแต่เที่ยงคืน แต่เครื่องดีเลย์ซะงั้น   สาเหตุมากจากที่นี่ติดกับภูเขาจึงทำให้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์   เช้ามาเลยมาลองกล้องกัน  วันนี้ไม่มีใครอาบน้ำกันเลย ด้วยเสียงโหวตไม่อาบเราเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าแค่นั้น อิอิ  เรื่องปกติอ่ะ   แล้วก็ถ่ายภาพร่วมกันอย่างสนุกสนานก่อนกลับ

ถ่ายหน้าบ้าน

บรรยากาศรอบๆ

 พวกเราลองกล้องกัน  โดยถ่ายแบบแอคท่าต่างๆ อายตัวเองเหมือนกัน  แต่ก็ถ่ายเก็บไว้ดูเล่นยามแก่มั้ง  ใกล้จะ30 มาทุกทีแล้ว หุหุ  ช่วงนี้ถ่ายรูปออกมาหน้าตอบแฮะ เพระไปทำฟันมาถี่บอก เบื่อจัง เลยยถ่ายรูปออกมามะค่อยดีอ่ะ  แต่ก็นะต้องทำใจ  หลังจากนั้นก็เก็บของและวเดินทางไป น้ำตกเจ็ดสายน้อย

ภาพบรรยากาศ บริเวณน้ำตกเจ็ดสาวน้อย

หลังจากกลับจากน้ำตกเราก็พบว่าเราลืมเอาเสื้อคลุมมาจากที่รีสอร์ท พูดง่ายๆก็คือลืมนั่นเอง  ทำไงละ ก็ต้องกลับไปเอา เพระเสื้อตัวนี้แพงกว่าค่าห้องพักอีกแน่ะ เราเลยไม่กล้าสละเสื้ออ่ะ  เพราะเป็นตัวแรกเลยที่ซื้อมาแพง ที่พารากอน ตอนนั้นเห็นว่ามันเท่ดี  แต่ตอนนี้เริ่มเบื่อละ

เสื้อตัวที่ถือนี่ละ  ที่ลืมไว้อ่ะ

ระหว่างทาง มีให้ทดสอบเนินถนนด้วย 

ไอ้ป๋าเทส  ถ่ายรูปคนกันดูหน่อย

จิงๆมีท่าทุเรศมากมาย แต่มิกล้า

นี่ละ สไตล์ตัวเรา

เจ๊รักนู๋นะ หุหุ

ท่านี้โชว์อกตู๊มๆๆๆ (จิงอ่ะ อิอิ)

ถ่ายข้างบ้านพัก

ถ่ายในห้องน้ำ                                ถ่ายบนถนนข้างรีสอร์ท

ภูผา ป่าสัก

เป่าเค้กตรงนี้ๆๆๆๆ นะ

วันนี้ถามไอ่ป๋าเพื่อนซี้ว่า วันเกิดชั้นแกจะทำไรให้  (เพราะวันเกิดมันเราพาไปเที่ยวเสม็ดอ่ะ) มันเลยจาพาไปเที่ยว เขื่อนป่าสัก ที่ จ.สระบุรี ซึ่งเป็นจังหวัดที่ไม่ไกลนัก  และเป็นลูกค้าโฮสติ้งเว็บเราเอง  ซึ่งวันเกิดเราปีนี้เป้นวันอาทิตย์ที่ 26 ที่กำลังจะมาถึง  จิงๆอยากพาแม่ไปจัง แต่คงพาไปแยกต่างหากดีกว่า เวลาน้อยเหลือเกิน แม่คงจะเหนื่อย

เรารวมตัวเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่สนิท

- ออย อยากไปมากๆ ติดธุระไปสัมมนา แอมเวย์ที่พัทยา 

- นวลต้องไปตจว. และช่วงนี้สุขภาพไม่ดี เป็นโรคทรัพย์จางด้วย  อยากไปอยู่ละ

-เดียร์ติดภารกิจ งานที่แกรมมี่ อาทิตย์สุดท้าย (ขานี้อยากไปมาก)

-พี่ฝ้ายไปได้อยู่แล้ว เจ๊สบายโลด อยากไปไหนก็ไป ถ้าว่าง  (แต่ก็เห็นว่างตลอดๆ)

-ส่วนตูน เห็นว่าติดงาน

-หนึ่งเองก็คงยุ่งกะเรื่องผ่อนรถ

-ไอ้ป๋า นำทีม

พวกเราต้องไปอาทิตย์นี้ละ เพราะทิดหน้าเราก็มีนัดกับพี่น้องชาว paysbuy ไว้ ว่าจะไปวังหลัง เพื่อไปเที่ยวและซื้อของ จึงไม่ว่างแล้ว และทิดนี้ก็เป็นวันเกิดด้วยอ่ะ  อีกอย่างโมโม่ (แฟนคลับ) ก็ไม่ว่างด้วยอาทิตย์นี้เราเลยไปกับเพื่อนๆ ชิวๆ

 เราจะไปกันที่ภูผาป่าสัก จ.สระบุรี  ด้วยงบประมาณคนละ 1000 บาท ก็โอเคแล้วสำหรับ 3 คน ชิวๆเลย

- ไอ่ป๋าตั้งใจจะไปถ่ายรูป 

- เม๊งและพี่ฝ้ายอยากไปท่องเที่ยว ชมวิว และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกเรามีชีวิตที่อิสระ และทำอะไรได้อย่างที่ใจต้องการ

ภูผา ป่าสัก http://phuphapasak.com

พึ่งหยุดวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา วันนี้วันจันทร์แท้ๆ แก๊ง 3 ช่า ก็ยังไม่หายเหงา เลยรวมตัวกันไปเจอที่เดิม เซนจูรี่  แต่วันนี้ไม่ได้นัดไปดูหนังกันหรอกน่ะ เพราะดูจนไม่รู้จะดูอะไรแล้วอ่ะ ดูมันหมดทุกเรื่องแล้ว ก็คนมันว่างทุกเย็นเลย  ชีวิตนี้ช่างอิสระดีแท้ๆ

การ์ตูน สัญลักษณ์ของร้าน

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเราไปใส่สะพานฟัน โดยการแยกฟันกลามออกจากกันแล้วกั้นแต่ละซี่ด้วยเหล็ก น่ากลัวมาก เจ็บปวดเหลือเกิน ทำทีปาก แต่เจ็บไปยันประสาทและหัวสมอง เพราะเรายิ่งเป็นคนที่ฟันกรามและฟันใหญ่มากๆ แต่ก่อนไปขอกินก่อนน่ะ กินชาบูๆ กะนังป๋า (อีกแว้ว)

กินก่อนทำฟัน เดี๋ยวมะได้กิน

ทำให้เรากินอะไรไม่ได้ ยกเว้นเต้าหู้ นม และโจ๊ก (โจ๊กอย่างเดียวนะ หมูสับก็ไม่ไหว)  ทำให้วันนี้หน้าตาอิดโรย แต่เราไม่ยังเดินทางไปเซ็นจูรี่ ไปถึงเป็นคนสุดท้าย หลังจากจิกแก๊งค์ให้รีบออก บังเอิญเราดิวงานค้างไว้อ่ะ ต้องแชทคุยงานเลยยังออกไม่ได้

แต่ละคนกินอย่างเอร็ดอร่อย

นี่อาหารของ “หมามอม” ข้าวบดกะน้ำซุป

ไปถึงพวกก็กินกันหมดหม้อ รอเราไปสั่งใหม่  เราสั่งได้แต่เต้าหู้กับข้าวเปล่า แถมซาลาเปามาอีก 3 ก้อน  โดนไอ่ป๋าแย่งไป 1 ตะกละจริงๆเลย  ออยเอาข้าวเปล่าคลุกกับน้ำที่เหลือในหม้อให้เรา (เหมือนตูเป็นสัตสเลี้ยงของมันเลย ฮาๆ  คลุกข้าวให้หมา)  น่าสมเพศจริงๆ เหมือนอาหารหมาเลย เราเคี้ยวข้าวได้ที่ละ 5 เม็ด  ด้วยฟันหน้า  โหย คิดดูจะอิ่มไหมละท่านผู้ชม   พวกเราคุยกันสนุกสนาน  ด่ากันไอ้โง่ๆๆ จนโต๊ะข้างๆเป็นชายหนุ่มชะเง้อมาดูหน้าไอ่โง่  เลยโดนหลอกด่าไอ่โง่ซะงั้น  (เขาก็หัวเราะอ่ะ เราด่ากันเอง  เขาอยากมาแจมด้วยอ่ะสิ) รีบไปดีกว่า คนรอคิวเยอะลืมไป ค่าอาหารทั้งหมด 444 บาท ออยกะไอ่ป๋าออกคนละ 400 ให้เราออก 44 บาท  (เพราะเรากินได้น้อย)  แต่เราก็แฟร์ๆน่ะ หารเท่าๆกันละ แต่เราก็ยังไม่ได้จ่ายให้พวกมัน  อิอิ

นังป๋าขาช็อป 

แต่ที่โผล่มาแต่หัวน่ะ เจ้าเสมิปเค้าล่ะ อิอิ

กินเสร็จนังป๋าก็เดินไปช็อปปิ้งอีกแล้ว กางเกงแบรนเนมลดราคา เอว 38 อย่างกะผ้าห่อควาย ขายแค่ตัวละ 160 บาทเอง ถูกแสดๆเลย  มันเลยตบมา 1 ตัว ตามประสาสาวน้อยร้อยล้าน ชอบช็อป

ขับกันมันส์เลย พวกแกงค์เด็กสก็อย

 ก็ไปเล่นเกมส์โปรดของไอ้ป๋า  เกมส์รถแข่งอ่ะ พวกเราเลยเล่นด้วย ก็สนุกดี เราเล่นไม่เอาไหนเลย  (เราแอบไปแลกตัวมาจากรถไฟฟ้า ฮาๆ  แลกมา 100 บาท ค่ารถไฟฟ้า  15 บาท นอกนั้นเล่นเกมส์ ฮาๆ) ไอ้ป๋าเมามันเลยให้มันนั่งเล่นต่อ เรากะออยเลยเดินไปลเนเกมส์คิขุ จับผิดที่ชั้บบน  และไอ่ป๋าเดินมาสบทบ ตอนที่มันหมดตังอ่ะ  เลยมาเล่นกับพวกเราจากนั้นก็เดินทางกลับ เพราะออยมันปวดท้อง

ใกล้คลอดละมั้ง  ตัวเหลืองๆ แหวะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คิดซะว่าเราถ่ายรูปสติ๊กเกอร์เป็นที่ระลึกละกันเมิปเพื่อนรัก

เล่นเกมส์ก่อนกลับ ขนาดๆตัวช่วยหมดยังพยายามที่จะถ่ายรูปกันอีกน่ะ

 ”แม่” มิใช่ดอกบานไม่รู้โรย  มีสิทธิ์โรยราและจากลา

ข้อความด้านล่างที่ท่านจะได้อ่าน เป็นข้อความจาก FW อีเมล์  ซึ่งถือเป็นอุทาหรณ์ที่ดีสำหรับคนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่   มันก็เหมือนกับที่เราเคยเจอ  ซึ่งเราเคยมีเพื่อนคนหนึ่ง  เขาติดเรามากกกก  ปิดเทอมไม่ยอมกลับบ้าน (พวกเราเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่มาเรียนในกทม.) ซึ่งช่วงปิดเทอมนั่นเองที่แม่เขาเสียชีวิต (ขอไม่บอกสาเหตุ เพราะเพื่อนคนนี้อาจจะเข้ามาดูที่บอร์ดนี้…กลัวสะเทือนใจ)

 แต่สำหรับเราๆทำดีกับแม่เสมอมา และคิดว่าดีมากๆด้วย ก็มีช่วงใหญ่ๆที่ที่ผ่านมาเราไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะว่าติดงาน ทุ่มเทกับงานมากๆ นายให้ทำไร มีงานไรเราทำหมด ด้วยความรับผิดชอบอย่างสูงยิ่ง จนแม่ต้องมานอนเฝ้าที่ออฟฟิศด้วยซ้ำไป จากสุพรรณบุรี ซึ่งตอนนั้นนัดไปเที่ยววันแม่นี่ละ แต่เรายังปิดเล่มไม่เสร็จ    เรารู้สึกแย่มากกับการทุ่มเทที่เกินเหตุ แต่อย่างน้อยเราก็ถือว่าเราดูแลแม่อย่างเต็มที่ ถึงแม้ไม่ได้กลับบ้านเราจะโทรไปหาแม่ทุกวัน และส่งไปรษณีย์ไปให้แม่ตลอด เพื่อส่งของไปให้ 

 จนทำให้ทุกวันนี้ตัวเราเอง ทำงานในเวลางาน ยกเว้นมีงานด่วน  มีเวลามากขึ้น แบ่งเวลา และกลับบ้านบ่อยๆ ทำอะไรให้แม่ได้เยอะขึ้นอีก

เรื่องราวจาก FW mail
>> ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง
>> มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้เป็นสิ่ง
>> ที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคนที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสีย
> คุณเลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อย
>> ยาก วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแล
>> เมื่อท่านจากเราไปแล้วการจัดงาน
>> ใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ?
>>
>>
>> ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ ในขณะที่….
>> ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน
>> เที่ยว นอน กิน ดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม
>> ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผมและผมก็
>> เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน “จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง”
>> “กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิด
>> ถึงเค้ามั้ยเนี่ย” “รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย
>> เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง”
>> “ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ”
>>
>>
>> ประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆก่อนโทร >
>> ผมยังคงใช้เวลา
> ส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับ
>> การคุยโทรศัพท์ ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น
>> พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็
>> ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน “เอ้อ
>> เกือบลืมไปอีกอย่าง
>>
>>
>> กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน”
>> “ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง”
>> “เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย” “วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง”
>> “อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ” โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็
>> ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ
>> โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่
>> น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง”
>> จนกระทั่งวันนั้น
>> “ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย” “เร็วๆสิ
>> เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ”
>> “แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ”
>>
>>
>> ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน
>> ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อ
> ว่า
>> “Home”
>>
>> “โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าดายเข้าเข็มเลย” ผมไม่สลับสายผม
>> ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของ
>> ผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ
>> “และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมี
>> โอกาสฟังเสียงของแม่”
>>
>>
>> หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมย
> เข้า
>> และแม่ของผมขัดขืน
>> และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง
>> แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผม
>> เล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น
>> และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทร
>> แจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา “ผม”
>> สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ
>> โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม
>>
>>
>> วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น
>> วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟน
>> ผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกใน
> ชีวิต
>> ผู้หญิงคนเดียวที่ผม
>> สามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ
>> ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือ
>> ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ
>> คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ คน
>> เดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม
>> “และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต”
>>
>>
>> ในบางครั้งประโยคที่ว่า “ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว”
>> มันก็ไม่เป็นความจริง
>> “เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว”
>> อาจเป็นเพราะเวรกรรมของ
> ผม
>> หลังจากนั้น
>> ไม่นานแฟนผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป
>> วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น
>> หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป
>> เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการ
>> กระทำของเราเอง “เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป”
>> ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอ
>> ที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

หลังจากที่นัดกับออยเรียบร้อยแล้ว สวยสั่งได้ก็นัดกันว่าวันนี้ไปไปเอาครีมถนอมใบหน้า  โดยออยตามเราทั้งวัน เพราะอยากให้เพื่อนสวย ซะงั้น  แหมมะวานยิ่งไปดูสวยสั่งได้มาอ่ะ นางเอกเคยอ้วนสัดๆ และเปลี่ยนตัวเองให้สวย หุ่นดี (แต่ทำศัลยกรรม) สำหรับเราขอแค่สูงยาว หน้าใสๆ  ก็พอใจละ อิอิ

วันนี้แต่งตัวเป็นเด็กแนวมา เจอคนนินทา (ชมน่ะ อิอิ) เราเลยมีแรงบรรดาลใจอีก  ออยบอกว่าให้เราไปเอาครีมด้วยกัน  เราถามว่าแถวไหน มันบอกสุขา 3 เราก็ยังไม่อะไร  แต่ขอเม้าท์นิดนึง เวรเอ๊ย  นั่งรถไฟฟ้าจากพญาไท ไปลงชิดลม แล้วก็เดินไปที่ท่าเรือประตูน้ำ โหย เกิดมานั่งเรือหางยาวครั้งนี้ครั้งแรก  แย่งกันยังกะตอนเรือไททานิคแตกแล้วหนีตาย อันนั้นน่ะหนีตาย แต่อันนี้แย่งกับแทบตายเพื่อให้ได้นั่ง    นั่งไปจากประตูน้ำ ไปผ่าน คลอยเตย คลองตัน เวรกรรม ไอ่ออยมันนั่งคนละที่กับเรามะงั้นจะสะกิดด่ามึงจะพากูไปขายเหรอว่ะ 555 ลืมบอกไปน้ำในคลองแสนแสบตกกระทบกับใบหน้าอย่างแรง อิอิ

ออยเดินอย่างรีบเร่ง กลัวไปไม่ทัน 19.30 น. (เซ็นเตอร์จะปิด)

ส่วนเราออกออฟฟิศตั้งแต่ 17.30 น.

ด้วยความที่เราขายาว เรานั่งลำบาก ยกก้นนิดนึง คนลุกทั้งแถบนึกว่าจะลง เราบอก “เอ๊ย ยังไม่ลงแต่ยกตูดเจ๋ยๆ เมื่อยค่ะ” จากนั้นไม่กล้าเขยิบตูดอีกเลย   ยังๆไม่พอ ลงเรือท่าสุดท้าย นั่งมอเตอร์ไซด์อีก 2 ป้าย  แล้วเดินอีก 2 กิโล  ไปถึงสวยทันใจเลย เหงื่อโซ่กๆ  และรีบดำเนินการให้เรียบร้อย  เพื่อนๆกลุ่มออยก็มาช่วยแนะนำ  น้องป้อม น้องโรส  (พี่สาวน้องนู๋พฤก) และเราก็ไปกินข้าวกัน   เราแยกตัวกลับก่อนด้วยแทกซี่นัดไอ้ป๋าไว้ที่ยูเนี่ยนมอลล์ มาถึงก็ดึกเลยกลับบ้านเลย เมื่อยจัด

บรรยากาศในเรือหางยาว

ผ้าสีฟ้าๆด้านข้างๆคนจะเดินเข้าออกตลอด (ขอบอกว่าเห็นขอบกางเกงในสาวๆมาหลายคนเลย เหอๆ)

 การเดินทางในวันนี้ โดยรถไฟฟ้า —> เรือหางยาว (สุดสาย) —> มอเตอร์ไซต์ –> เดินอีก 2 ป้าย —>(ปาดเหงื่อ) ถึงที่หมาย —> ขากลับนั่งแทกซี่ —> เจอเพื่อน—> เพื่อนขับรถมาส่ง    คิดเอาเองพี่น้อง สุดท้ายที่นั่งอ้อมๆอ่ะน่ะ  ที่หมายมันอยู่ที่เดอะมอลล์บางกระปิแค่นี้ล่ะ  คราวหลังนั่งสาย 8 ไปถึงเลยนู๋เสมิปปป

ไอ่เจี้ยออยยยยยย !!!! 555

วันนี้วันที่ 16 สิงหาคม มีอะไรเกิดขึ้นกันบ้าง

- วันนี้เป็นวันที่พี่ป้อม พี่ชายที่แสนดีเมื่อสมัยก่อนของเรา   ขอพี่เอ็มแต่งต่างซะที ดีใจกะพี่ทั้งสองด้วย มาถึงวันนี้ซะที  เมื่อวานพี่กู้เพื่อนซี้พี่ป้อมแซว งานนี้ไปไหม แหมพี่ชายแต่งทั้งทีไม่ไปได้ไงละคะ  (ถ้าพี่แกเชิญนะคะ 555)

-วันนี้ตรงกับวันเกิดพี่ดาว เจ้าแม่ support  PaySbuy

เจ๊เป่าเค้ก (หน้านี้เละเลย…หน้าเค้กผสมน้ำลาย 555)

รูปนี้สงสารมดอ่ะ 555

มื้อเที่ยง ร่วมกัน

พี่ดาวเป็นพี่ใหญ่คอยดูแลน้องๆ มาตลอด เรานัดกันว่าจะพาแกไปซื้อของขวัญวันเกิดตามที่แกอยากได้  กางเกงยีนส์สวยๆสักตัว  ตอนแรกเรานัดกันว่าจะไปวังหลังวันเสาร์ที่ 18 ส.ค นี้ แต่ว่าเงินเดือนยังไม่ออก  (เพราะกะไปช็อปกัน)เลยต้องเลื่อนไปสิ้นเดือนทีเดียว เพระาวันที่ 26 ส.ค ก็เป็นวันเกิดเราอีกคน รวมเดือนนี้พี่คนเกิด 3 คน คือ น้องปู Programmer  พี่ดาวและตัวเราเอง  จึงเลื่อนไปก่อนงานนี้เราต้องการไปซื้อของ และพาเพื่อนๆพี่ๆช็อบปิ้ง เพื่อเปลี่ยนลุกส์ให้เหมาะกับตัวเอง และทำให้ตัวเองดีๆ  หลายๆคนดูดีอยู่แล้ว  แต่อาจจะไม่มีเวลาดูแลตัวเองเท่าไหร่  เช่นเราเป็นต้น 555   

                  ตบดอกกุหลาบแดงของชอบ มาให้มื้อเที่ยง

อีกทั้งจะพาไปท่องเที่ยวด้วย เนื่องจากเราเคยพาเพื่อนๆที่ตลาดดอทคอม ไปเที่ยวมาแล้ว http://www.rapeepun.com/btume/?p=415 ทั้งนั่งรถรางชมเมือง นั่งเรือ เดินเล่น ชักว่าว  ที่ท้องสนามหลวง และช็อบปิ้งของมือสอง  ช่วงกลางวันเรานัดกันว่าจะพาพี่แกไปกินอาหารที่แกโปรด แต่โทรไปจองที่ร้าน……….(ตู๊ด ๆ ขอเซ็นเซอร์)  กุ๊กโหดไปหน่อย  (อดแหล่กเลย)  ไม่ยอมให้สั่งแค่ 8 จาน จาก 12 คนเอง  เลยเปลี่ยนไปกินที่ร้านอื่น  เรากับปูไปจองที่ เสร็จก็แว่บไปซื้อเค้ก  โดยแต่งหน้าเค้กว่า……….ไม่พูดดีกว่าว่าหน้าเค้กเขียนว่าอะไร เพราะว่ามันไม่เหมาะมีคำว่า 36 ยังแจ๋วด้วย อิอิ  เดี๋ยวจะกลายเป็นการประจานอายุ  แต่ไงก็ขอบอกว่าพี่ดาวดูยัง 30 ต้นๆเลย ยังงามตาอยู่  มะต้องห่วง 

แต่อย่างไรก็ขอให้อย่าแก่ไปตลอดชีวติ มีความสุขมากๆเด้อ

ไปกัน 4 คน  ถ่ายรูปเพื่อมาลงบล็อคนะเนี่ย 555

ตกเย็นนัดเพื่อนๆ แก๊งเดิมๆ  ไปกินข้าวแล้วดูหนัง ที่เซ็นจูรี่ ช่วงนี้ชีวิตพวกเรามีความสุขมา ทั้งกินเที่ยว มีเวลาเป็นของตัวเอง  ใช้ชีวิตโสดๆของพวกเราอย่างมีคุณค่า  มีหลายๆคนเลิกกับแฟนด้วย และบางคนไม่มีแฟนเราจะดูแลพวกเขาเอง  อิอิ   เรากับออยกินข้าวเสร็จแล้ว เรากินไป 2 จาน (แต่กินไม่หมดนะ อิอิ) พฤก กับว้อย ตามมาทีหลัง เพราะติดงาน  (ไอ่หนึ่งเบี้ยวเว้ย งานนี้ 555 ติดธุรระ)ว้อยมาถึงก็ควักไข่เข็มมากินกับข้าว ตามสไตล์ (ไข่เค็มแม่เราชอบทำ  เขาฝากมาให้มันกับออย และพี่ฝ้าย 555  แต่ว้อยกินคนเดียว เพราะเรายังไม่มีโอกาสเจอคนอื่น) หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อย มองไปที่ใบหน้าของนังนู๋พฤษ ต๊าย !!! หน้าเทอช่างเนียนเรียบจริงๆ ผิดกับเมื่อก่อน สงสัยจะจ้างรถมาไถที่ใบหน้า เลยถามไปถามมา  กลุ่มเด็กแอมเวย์ก็แนะนำผลิตภัณฑ์  เราเลยสนใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่ใช้อะไรเลย ทุกวันนี้ยิ่งหนักแป้งเปิ้งมะทาเลย  แต่เงินยังไม่ออกอ่ะ เพราะมันแพงอ่ะ 3 พันกว่า  ออยเลยจัดการให้ อิอิ  และนัดกันว่าจะไปที่เซ็นเตอร์ในวันต่อมา 

เช็คโรงหนังที่เซ็นจูรี่แต่ไม่ทันรอบหัวค่ำ

เลยไปต่อที่เมเจอร์เลย (เสี้ยนจะดูให้ได้ก็งี้ละ)

- วันนี้หนังใหม่เข้ากินข้าวเสร็จก็ขึ้นไปดูหนังที่ชั้น 3 อย่าดู สวยสั่งได้ เพราะกะว่าเป็นหนังสนุกๆ นางเอกแลดูว่าจะน่ารัก อิอิ  นังว้อยชอบบบบค่ะ  เวลาตอนนั้นมัน 8.20 น.เอง  แต่หนังเข้ารอบ 22.10 น.  รอตายเลย    ว้อยเลยโทรไปที่เมเจอร์  เพื่อเช็ครอบปรากฎว่ามีรอบ 9.30 เลยตัดสินใจบัรถไปดูที่นั่น    หนังจะเข้าแล้ว  เตรียมตัวกันเถอะ  นั่งเล่นเสียงโทรศัพท์กันหน้าโรง พอเข้าไปได้ก็น่ะ  ดูหนังตัวอย่างไป 30 นาที  

หนังเรื่องนี้ มีเนื้อหาประมาณว่า ผู้หญิงอ้วนๆคนหนึ่งหลงรักชายหนุ่มและเขาโดนเหยียดหยามจากคู่ขาชายหนุ่ม โดยชายหนุ่มจัดงานวันเกิด หล่อนก็แกล้งสั่งชุดมาให้ว่าเป็นชุดที่ชายหนุ่มสั่งมาให้ใส่ในงานวันเกิด  ซึ่งเป็นชุดสีแดงมีระบาย ใส่แล้วเหมือนแหนมห่อพลาสติกแดง (คำพูดนี้มันภาคในโรงหนังน่ะ)  พอถึงวันงานสาวอ้วนใส่มา แต่หล่อนนังริษยา ใส่มาชุดเดียวกันทุกอย่างเหมือนกัน แต่หุ่นต่างกัน หยามกันชัดๆ  เทอจึงไปทำศัลยกรรม และลดน้ำหนัก สวยปิ๊งเลย เรื่องราวประมาณนี้   

เรื่องนี้ละ “ฮันนะซัง  สวยสั่งได้”

นางเอกในหนังน่ารักกว่าในโปสเตอร์เยอะเลย

ในโรงมีหญิงสาวรูปร่างอ้วนเหมือนในหนังอยู่หลายคน  คิดไปก็น่าเห็นในสาวๆเหล่านั้น  ในหนังเขาทำได้หมดล่ะ การทำศัลยกรรมเราว่าทำได้หมดน่ะ (แต่คนที่ทำศัลยกรรมทั่วๆไป หน้าตาเป็นพี่น้องกันหมด)   แต่เรื่องรูปร่างน้ำหนักและส่วนสูงมันทำกันยาก ยิ่งเรื่องสูงทำไม่ได้เลย  เราเลยเกิดแรงบรรดาลใจของตัวเอง คือเราสูง และผอมอยู่แล้วทำไมไม่ยอมดูแลตัวเอง (ไม่ใช้ครีมหรือเครื่องสำอางเลย) แต่ก่อนหน้านั้นเราก็สั่งครีมออยไปแล้ว และคิดอยู่แล้วว่าจะดูแลตัวเอง  แล้วคนที่ไม่อ้วนมาก ไม่คิดจะลดกันเหรอ ลองไปดูหนังเรื่องนี้ดูสิ  (เราเชื่อว่าคุณลดได้ และดูดีได้ ทำอะไรให้กับตัวเอง) คุณจะได้แรงบรรดาลใจ  อีกทั้งเรากำลังจะทำเว็บที่เป็นที่ปรึกษาให้ผู้หญิงทั้งหลายในการเลือกแต่งตัว อยากให้ผู้หญิงไทยดูดี รอติดตามต่อไปใกล้เสร็จแล้วจ้า

วันแม่ปีนี้กลับบ้านเช่นเดิม  ปีนี้เตรียมของขวัญให้แม่เป็นกระสอบเลย  (จริงๆ) เนื่องจากไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือน และทยอยซื้อของไว้เยอะก่อนวันแม่ งานนี้แม่ก็ได้ของขวัญชอบจไปหลายๆอย่าง  เราเดินทางกลับบ้านพร้อมนวล เพื่อสมัยเรียน ตอนบ่ายๆวันเสาร์

ส่วนวันเสาร์ตอนค่ำๆ ว้อย พี่ฝ้าย  ออยเดินทางมาที่บ้าน มาถึงเราก็ออกไปกินมือค่ำกันที่ แลนมาร์คเมืองสุพรรณ  (โลตัส) เพระถ้ามาสุพรรณใครๆก็ต้องไปโลตัส  ไม่รู้ทำไม นี่ถือว่าเป็นไฮไลท์อย่างหนึ่ง 

มุมมืดของบ้าน

หน้าบ้านขุนช้าง วัดป่าเลย์ไลย์วรวิหาร

วัดขึ้นชื่อของเมืองสุพรรณบุรี 

ด้านข้างบ้านขุนช้าง

ให้อาหารปลา                                                หมาตัวนี้ขายโอเลี้ยง

ภาพบรรยากาศตลาดร้อยปี อ.สามชุก

ขุนแผน

นี่แรงจริงๆนะ  เราเกิดวันแรมเดียวกันกับขุนแผน มิน่าล่ะ มีเพื่อนหญิงเยอะ อิอิ

ยังอัพไม่เสร็จ  เดี๋ยวมาอัพเพิ่มน่ะ

 หวัดดี เพื่อนๆ นิเทศน์ JR 411

 หลังจากที่จบโยกย้ายกันต่างคนต่างไป ไม่รู้แต่ละคนเป็นไงกันบ้าง  วันก่อนเจอเรย์จัง ที่สาวรีย์อ่ะ  และวันนี้ออย ก็มาทักว่าวันก่อนเรย์บอกว่าเจอเรา  เลยคิดถึงเพื่อนๆขึ้นมา เดี๋ยวว่างๆจะเซทเว็บบอร์ดให้นะ  แต่ตอนนี้เพื่อนๆ ใข้ตอบตรงนี้ไปก่อนละกัน  คิดถึงทุกคนเลย

รายงานความคืบหน้าเพื่อนๆเก่าจากเรา 

 - ตอนนี้คนที่เราติดต่อหลัก ๆ มีเจ๊อึ่ง  นวลอ่ะ มันทำหนังสือไฮโซ บ้านสิบล้านอ่ะ อิอิ  ไปไหนก็ชวนๆกันไป ส่วนใหญ่จะนัดไปขายของด้วยกันบ่อยๆ เรื่อยๆ เวลายืมตังกันละกัน  กูว่ามันยืมตังกูบ่อยกว่ามันยืมกูน๊า อิอิ

- ส่วนอ๋อยเข้างวงการคอมไปแล้ว  แต่เรายังได้คุยบ้าง  นานๆที ที่มันทักมา และเราทักไปทาง MSN

- ส่วนวะ เรียนโทจบ  ทำกิจการที่บ้าน เป็นเถ้าแก่เนี๊ยะไปละ  ตูทะเลาะกันมันประจำ  มันชอบนัดวันที่ตูไม่ว่าง แล้วมันก็ตัดเพื่อนไปเป็นปี กลับมาอีกครั้ง  ให้ตูสมัคร mail hotmail ให้ แม่งโครตมีสาระเลย  ปากมันยังม๊ะหมาอยู่เหมือนเดิม

 -จ๋า ดังไปแล้ว มันเป็นนักน้อง วี-จ๋า เพลง เคยรักใครจริงบ้างไหม  ตามมาอ่านรายละเอียดกันที่นี่  http://www.artprod-asia.com/site/news.php?id=23  แอบโปรโมทให้มันหน่อย อิอิ  หลังจากจบมาได้ติดต่อจ๋าบ้าง และได้มีโอกาสให้คุณเทอเป็น พรีเซนเตอร์ให้บริษัทบ่อยอยู่ ต้องขอบใจจ๋าด้วย

-ส่วนติ๊ก ไม่เคยได้รับการติดต่ออีกเลย  ใครรู้ตามหน่อยนะ

-ไอ่โบว์เคยติดต่ออยู่พักหนึ่ง แล้วหายไป

-ปัทได้ดีไปแล้ว เป็นนักข่าววิทยุ แม่งตามตัวยาก ติดหนี้มัน 3000 มันก็มะยอมมาเอาเลย คนมันรวยเนอะ

-ส่วนตัวเราเองออกจากที่เก่าแล้ว ตอนนี้มาอยู่  www.paysbuy.com  (แอบโฆษณาเว็บบริษัท อิอิ) ที่ใหม่อบอุ่นดี มีเวลาพอสมควรช่วงนี้

หลังจากจบเราทำงานที่สมาคมผู้ดูแลเว็บมา 2 ปี

จากนั้นทำงานทีท TARAD.com อีกเกือบ 5 ปี

และล่าสุดเริ่มงานใหม่ เดือนมิ.ย นี่เอง เรื่องของความรัก เรายังเมหือนเดิม  แต่เรามีเพื่อนเพิ่มขึ้น ช่วงนี้เรามีเพื่อนสนิทอยู่ 2-3 คนชีวิตราบรื่นดี  และโลดโผนสุดๆ  ถ้าว่างก็ทำกิจกรรมชวนกันเที่ยว  ใครอยากรู่ว่าเราทำไรมาบ้างอ่านในบล็อคนี้ละกัน

เพื่อนๆมีไรเล่าสู่กันฟังบ้าง

ลองเล่าชีวิตความเป็นมาหลังจากจบให้กูฟังบ้านนะเพื่อนๆ ฮาๆๆๆ

ใครมีรูปตอนเรียนเอามามั่งดิ หายหมดแว้วว

คิดถึงทุกคนนะ

ไอ้ตุ๋ม 058

086 665 7878

ตัวแทนการเดินทาง

พี่น้องแฟนคลับทั้งหลายฟังทางนี้  เนื่องจากช่วงนี้   หลายๆ คน ได้ปรับเปลี่ยนชีวิต และมีเวลาว่างมากขึ้น  และหลายๆคนรีเควทมาว่าอยากจะไปเที่ยว  อยากให้เสนอกันมาว่าจะไปช่วงเดือนไหน และไปไหน  เราอยากให้เพื่อนๆ พี่ๆน้องๆมีความสุข และเปิดโลกทัศน์ โดยการไปต่างประเทศ โดยเน้นงบประมาณไม่มากนัก และเลือกประเทศที่อยู่ไม่ไกล 

มิใช่ยานพาหนะในการเดินทางครั้งนี้ 

( แต่เป็นครั้งที่ผ่านมา อิอิ)

วัตถุประสงค์ของการจัดครั้งนี้

1.  ต้องการให้เพื่อนที่ไม่เคยขึ้นเครื่อง ได้ลองขึ้นเครื่อง

2.  ต้องการให้เพื่อนที่ไม่เคยเดินทางไปต่างประเทศได้ไป

3.  เรื่องงบประมาณ เก็บเงินไว้ อีกตั้งหลายเดือนนะ (ฝึกการเก็บเงิน  แต่ตูเองละที่ควรจะฝึก อิอิ)

4.  ไปหาประสบการณ์ใหม่ๆในโลกกว้างที่พวกเทอไม่เคยเห็น

5.   ใช้ชีวิตอิสระร่วมกัน 

เสนอเดือน พ.ย

สถานที่ เวียดนาม ฮ่องกง หลวงพระบาง 

ใครอยากไปไหนลองโหวตๆกันดูนะ  หรืออยากไปในประเทศก็ไม่ว่ากันจ้า

วันนี้มาทำงานแต่เช้า เพราะว่าเป็นเช้าวันจันทร์ที่ท้องอืดๆ พะอืดพะอม เลยต้องฮึดเพื่อมาทำงานให้ได้  วันนี้หิวมากเลย ช่วยวันหยุดที่ผ่านมาเรากินเยอะมาก ดีใจ ท่าจะน้ำหนักขึ้น  วันนี้มีประชุมช่วงเช้า ประชุมทีม Marketing หลังจากนั้นก็เตรียมตัวไปกินข้าว วันนี้ลงไปเกือบบ่ายโมง   ที่นี่จะกินข้าวพร้อมกันทุกคน (ทุกวัน) 

ช่วงบ่ายสี่โมงก็ประชุมบริษัทอีก  วันนี้ทำเวลาได้ดีมากๆ ใช้เวลาไปแค่ 1.30 ชม.เอง  เพระว่าพวกเราประชุมย่อยกันไปบ้างแล้ว  นึกขึ้นมาได้วันนี้เพื่อนเรา ออยทำงานเป็นวันแรก เลยส่งข้อความไปให้กำลังใจ  ช่วยบ่ายออยโทรกลับมาว่าเย้นนี้เจอกันไหม  เราก็โอเค สุดท้ายเย็นนี้เราก็มีนัดย่อยๆกับกลุ่มแฟนคลุบกันอีก  ชนิดที่เรียกว่าเจอกันแทบทุกวัน  ยอ่งวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้เจอเพื่อนสมัยเรียนนิเทศ เรย์จัง ก็ดีใจอ่ะ  ว่างๆคงนัดรวมเพื่อนไปเที่ยวบ้าง

ภาพบรรยากาศการกิน

 6 โมงเย็นเราดีดตัวออกจากออฟฟิศพร้อมหยก  แล้วเดินทางไปเซนจูรี่ เดอะมูฟวี่พลาซ่า อ้อวันนี้มีไอ่ป๋ามาด้วย (ตามเคย) มันอยากกิน MK แต่คนเยอะทำไงได้ เลยต้องเปลี่ยนเป็นฟาดฟูดแทนเลย แหมเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย  หลังจากที่ฟังเพื่อนเล่าสารทุกข์สุขดิบ  ก็หาไก้กินกันไปด้วย  กินไอติมถ้วยใหญ่อิ่มจัง

ผลัดกันร้อง (แต่บางคนมันแย่งเราร้อง)

ป๋าไปกินไส้อั่วมา ปากเห็นมาก เราเลยไม่กล้าเอาไมค์มันร้องต่ออ่ะ

เพลงที่พวกมันเลือก 

ทุกคนถือเหรียญสิบคนละเหรียญ แต่ใช้ไป ยี่สิบบาท เอ๊ะแล้วสิบบาทเข้ากระเป๋าใครละถ้ามะใช่เรา

ก็เรามะได้ร้องนี่หว่า เหม็นไมค์ไส้อั่ว  แหว่ะๆๆๆ

หลังจากนั้นก็เดินขึ้นไปร้องเพลงคาราะโอเกะที่ชั้น 3 เราเลือกแบบหยอดเหรียญเพราะกัวดึกไป และต้องเช่า 1 ชม. ซึ่งมันนานเกินไปพรุ่งนี้ต้องทำงาน  หลังจากนั้นก็ไปนั่งดูหนังตัวอย่าง  แล้วเดินทางกลับบ้านกัน