งานแต่งที่ใดเป็นได้แค่แขกรับเชิญ
อาทิตย์นี้เดินสายตลอด เริ่มจากการไปประชุมเครือข่ายบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาคอีสาน ที่ จ.อุดรธานี เราเดินทางไปวันเสาร์ที่ 29 มีนา และเดินทางกลับมาถึงที่ดอนเมืองประมาณ 16.30 น. ด้วยความเร่งรีบพร้อมเพื่อนซี้ที่เดินซื้อของอยู่แถวนั้นแวะมารับ พร้อมรับเอาของฝากด้วยเลย เพื่อนๆโทรมาตลอดเวลาเลยว่ามาถึงยังๆ
วะกับนวลโทรหาตลอด
เจ๊อึ่ง - หญ้าอ่อน - เบี้ยน - E ล้น (คนเกินร้อย)
นวล : เธอจะมาถึงเมื่อไร่ เดี๋ยวเราไปรับที่บ้าน แต่งตัวรอน่ะ เอาเสื้อผ้าไปเผื่อ
วะ : มึงต้องรีบมานะ มาเป็นพิธีกรคู่กับเพื่อนเจ้าบ่าว
ตอบ : แม่งจะบ้ารึ ตูไม่เคยเป็นพิธีกรอ่ะ เป้นทางการทำไม่เป็นอ่ะ ไม่เอาๆๆ กรูไปไม่ทัน
วะ : มรึงต้องแต่งชุดสวยๆ ดูดีๆๆน่ะ กระโปรงีนส์ไม่เอา ไงมึงต้องเป็นนะเจ้าสาวขอ (แสด กรูมะเจื้อหรอก )
วันอาทิตย์หลังจากลงสนามบิน ก็บึ่งแวะทางผ่าน ตบชุดกระโปรงผ้ายืดมา แบบว่าไมได้เตรียมตัว ชุดที่มีอยู่ก็โอเวอร์เกินไป ด้วยความที่เราเป็นคนบอกเองว่าให้เพื่อนๆ ใส่กระโปรงนะ เราจึงต้องรักษาสัญญา เราโทรตามปัทม์ ซึ่งไม่รู้ว่าแต่งวันอาทิตย์ คิดว่าเพื่อนแต่งวันจันทร์ (อะไรจะขนาดนั้นว่ะ) แม่งโทรไปก็ไม่รับสาย สุดท้ายก็ต้องลากตัวมาที่ห้องเพื่อจะจับแต่งตัวแต่สุดท้ายก็ไม่กล้าใส่ เลยต้องใส่ชุดที่มันใส่มา ส่วน เจ๊อึ่ง แม่งอยู่ว่างๆไม่ยอมแต่งตัว แต่ก็ให้อภัยไงๆก็ไปซื้อของขวัญกองกลาง แต่ตูซะอีกมาจากอุดร แต่ยังต้องแต่งตัวพร้อมๆกับเหล่าเพื่อน
สุดท้าย ปัทม์กับนวลมารวมตัวกันที่ห้อง เราเปลี่ยนชุดทันที ไม่อาบน้ำ (ร้ออนชะมัด) บวกกับผอมลม เพราะเหนื่อยกับการเดินทางบ้าง
มารู้จักแต่ละคนกันดีก่า
e อึ่ง e อ่อน eเบี้ยน eเบี้ยว eล้น eเย็น
นวล : เจ๊อึ่ง (วะเรียกมัน E-อึ่ง) ใส่ซะไฮโซ ยืมชุดพี่สาวมาใส่ อาจจะหลวมๆ ไปบ้างแต่ก็โอเค ไฮโซที่สุดละ (น้ำมันรถแห้งสนิทเลยเพื่อน ฮาๆ)
เรย์ : ไหนมาดูกันซิ ชุดละ 1700 อำกันป่าววะ มันก็ไม่สมราคา แต่ดูดีเลยละ ใส่ได้ทุกสถานการณ์ด้วย
วะ : งามแท้ๆ มันคิดว่าวันนี้วันงานของมันอ่ะสิ แต่ขโมยซีนเจ้าสาวซะขนาดนั้นอ่ะ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะกล้าแต่งแบบนี้ แต่ขอโทษน่ะ สวยเชียว สวยจนเกินร้อยอ่ะ (สมองมรึงด้วยวะ ฮาๆ)
ปัทม์ : ผิดกติกาใส่กางเกงมา แต่ก็เอาเถอะ ถือว่ามันใส่แล้วสบายใจ แค่มาเพ่อนๆก็ดีใจแล้ว มันก็คงจะสวยสไตล์ของมันอ่ะ ฮาๆ
ตุ๋ม : ช่วงนี้เดินสายบ่อย เลยโทรมๆๆขนาดหนัก หน้าตอบ เลยขอม้วนผมท่าจะดีที่สุด ด้วยชุดที่ไม่ค่อยเหมือนว่าจะออกงานสักเท่าไหร่ ดูไปเที่ยวมากกว่า แต่ก็ทนๆใส่ไปอ่ะ (ไม่น่าเสนอให้พวกมันใส่กระโปรงเล๊ยย … ตูก็ใส่ได้แค่นี้แหล่ะเพื่อนเอ๋ย) มาถึงวะเดินมารับที่จอดรถ (ดีมากๆๆ) ไปถึงก็นั่งโต๊ะเม้าท์เล่น เสียงดังมากๆ โดนเฉพาะนังวะ ที่ไม่ยอมหุบปาก และหยุดป้อนอาหารเราเลยสักที (แม่งตะเกียบงัดปาก งัดเหล็กตูด้วย เจ็บนะเว้ย) ตามไปด้วยการเขียนอวยพร เขียนอวยพรกันถ้วนหน้า และแล้วพิธีกรชสยและเจ้าสายก็เดินมาหาเราพร้อมความหวังว่าเราจะสามารถเป้นพิธีกรในงาน ต้องขอโทษเพื่อนด้วยนะ ไม่สามารถจริงๆ ขอเป็นคนข้างหลังดีกว่าน่ะ ไม่ได้เตรียมตัว แถมยังมาแบบหมดสภาพแบบนี้นู๋อายเค้า มาถึงตอนแอบดูซองชองเพื่อนๆกันแล้ว ฮาๆๆคิดแล้วขำ (หลังไมค์ละกันนะซ้อ วะ แห่งตลาด JJ ฮา ขำว่ะ)
หลังจากนั้นพวกเราถ่ายรูปด้วยกันซะหน่อย แบบว่าไม่ค่อยได้เจอกันเลย และหลังจากนี้ เจ๊อึ่งก็เสนอว่าให้ไปเที่ยวด้วยกันสัดครั้ง ที่ทะเลที่ไหนก็ได้สักคืนนึง (แค่คนที่พึ่งแต่งงานนี่ไม่แน่ใจ ว่าจะสามารถไหม ฮาๆ คนไม่โสดก็งี้ละ) คนเริ่มทยอยกลับกันแล้ว ส่วนเรย์และวะขับรถมาเอง เรย์อุตส่าห์ขับรถมาจากมหาชัย สมุทรสาคร สมควรแล้วที่กลับก่อน แต่ไอ่วะเนี่ย บ้านแค่นี้รีบกลับไปไหนวะ งานก็ไม่ต้องทำประจำ (อ่อนว่ะ) เรา ปัท นวล กลับพร้อมกันหลังงานเลิก จริงๆก็อยากส่งเจ้าสาวเข้าหอก่อนแต่ก็กลัวว่า มันจะลากเข้าไปด้วยอ่ะดิ ฮาๆๆ (อะล้อเล่น) คู่บ่าวสาวก็เหมาะสมกันดี จะบอกว่าเจ้าบ่าวหล่อขึ้นน่ะ เราเอารูปขึ้นเว็บเพื่อนเราบอกว่าเจ้าบ่าวหน้าตาดีด้วย ก็ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ (ไม่ได้ให้เจ้าบ่าวยินดีที่มีคนชมน่ะ แต่ยินดีกับเจ้าสาวอ่ะ ที่มีคนชมเจ้าบ่าวคุณว่าหน้าตาดี ฮาๆๆ) ขอให้รักกันนานๆๆ ยืนยาว ไม่ทะเลาะกัน เข้าอกเข้าใจกันละกันนะ สาธุ ปล. อ๋อย ไอ่วะบอกว่ามันใส่ซองให้มรึงพลาดว่ะ (เดี่ยวมีหลังไมค์) มันบอกว่ามันจะรอรับขวัญลูกมรึงอ่ะ ไงก็ช่วยทำลูกใมห้หน่อยน่ะ เพราะมันรวยอ่ะ มีลูกคนนึงคงได้สินทรัพย?จากป้าวะเยอะเลย เพราะว่ามันรวยว่ะ ดูจากใส่ซองก็รู้อ่ะ ฮาๆๆ (แซวกันเล่นนะเพื่อนๆ )
เราเป็นคนไม่ชอบที่จะถ่ายรูปคน ที่มันทำท่าธรรมดาอ่ะ มันรู้สึกว่าไม่มีสีสันน่ะ เลยจัดท่าให้คู่บ่าวสาวใหม่ แต่นอกจากท่าอื่นๆ คืนนี้ให้ทั้งคู่กลับไปคิดที่ห้องหอละกันนะจ๊ะ
