เมื่อวาน (6 ต.ค 51) ไปจ่ายค่าแอร์การ์ดเนื่องจากเน็ตโดนตัด ไม่มีเวลาไปจ่าย ลืมด้วยละ เลขาไม่ยอมไปจ่ายให้เลยนะ  เลยไม่ได้แบกเป้โน๊ตบุ้คกลับ  ทำให้เราไปเดินต่อที่ยูเนี่ยนมอลล์ แปลกมาไปเดินดูแต่ไม่ได้อะไรเลย ไม่โดนเลย แฟชั่นสมัยนี้  กลับมาก็นอนหลับ  เพื่อนโทรมาก่อนว่าวันนี้ พธม.ไปรัฐภา  ก็รับทราบ  แล้วก็หลับ  ตื่นมาเห็นเบอร์โทรจากน้อง ตายละโทรมาตังแต่เมื่อคืนมากมาย เลยโทรกลับได้ความว่าให้ระวังตัวในการเดินทางไปทำงาน  ก็สถานที่เราทำงานถือเป็นจุดเสี่ยงนี่นา เกือบสิบโมงเช้าตื่นขึ้นมาพร้อมเดินทางไปทำงานโดยมอเตอร์ไซด์แล้วคิดว่ารถคงติดมาก  นั่งไประหว่างทางถึงแยกสุโขทัย   ตำรวจถือโล่อยู่บนถนนเส้นนึงเยอะแยะมากมาย  แหม่ ไม่ได้เอากล่องมาอ่ะ  กล้องอยู่ออฟฟิศ

เลยควักมือถือถ่ายซะงั้น

ภาพตำรวจอยู่เต็มท้องถนน (ยังเอาภาพจากมือถือลงไม่ได้)

ไปถึงยังไม่มีใครมาเลย ส่วนมากเพราะว่ารถติด  ก็นั่งทำงานเย็น  และก็เกิดเสียงยิงเปรี้ยงปร้าง เป็นพักๆ พร้อมเสียงเฮ 3 ครั้ง  เสียงดังมาก  ทราบว่า พธม.เข้ามาอยู่ซอยสวนอ้อยแล้วจำนวนมาก  และ ตร.ก็ไล่ต้อน  เสียงยิ่งดัง บวกกับด้านหน้าสมาคมนักข่าวฯเองก็อยู่ตรงข้าม รพ.วชิระ ทั้งเสียงรถหวอ รพ. หรือ รถพี่ปอ  ดังตลอดเวลา

มันอะไรกันนักกันหนา

สุดท้าย 16.30 น. เพื่อนๆ ทั้ง MSN ทั้งโทรสารพัดด้วยความเป็นห่วง กลัวออกมาไม่ได้  เลยรีบเร่งกลับบ้าน คนส่วนใหญ่อาศักติดรถยนต์กันไ ป  แต่เราเลือกที่จะไปรอมอเตอร์ไซด์อีกแล้ว  เลยเดินไปหารถมอเตอร์ไซด์ แยกคนละคันกับส้ม  และพี่น้องคนอื่นก็ไปด้วยกันเป็นหมู่คณะ โดยปากซอยมีการแจกผ้าซับน้ำเพื่อซับและล้างหน้า   มอไซด์พาเราย้อนกลับไปที่สวนอ้อยอีก เพราะไม่มีทางออก  โดยการขับฝ่าแก๊ซนำตาที่ฟุ้งกระจายอยู่เต็มซอย   สุดท้ายพอไปถึงแยกเล็กๆ สี่แยกกลางซอย รถมอเตอร์ไซด์อีกคันก็วิ่งปาดมา ประสานงานกัน แต่ไม่เป็นอะไรมากเพราะเบรคทัน ชนล้อนิดหน่อย เฮ่อออ !!  เพราะว่าแก๊ซกระจายและเข้าไปในหมวกกันน็อคของคันที่เรานั่งมาทำให้แสบตา  ส่วนอีกคันก็มองไม่เห็นเพราะมีควันฟุ้งอยู่   พอออกมาข้างนอกก็เกือบชนกับรถยนต์ที่ออกมาจากซอย ด้วยความที่ชลมุน ทุกคนก็อยากออกไปจากที่นี่   เช่นเดียวกับตัวเราเอง สภาพสิ่งแวดล้อมตอนนั้น น่าหนักใจมากเห็นแล้วท้อเลย

ขาไปทำงานช่วงเช้า มีแต่ตำรวจเต็มถนน  แต่ขากลับมีแต่รภ รพ. และพี่ปอ (เต็กตึ๊ง) อยู่ฝั่งตรงข้ามกับถนน มันดูหดหู่ยังไงไม่รู้

รถวิ่งซิกแซกไปมา  พอออกมาพ้นเขตรู้สึกได้เลยว่าที่อื่นยังไม่ได้มีอะไร แต่เขตที่เราอยู่นี่สิ แล้วประเทศละ ?? แล้วต่อๆไปล่ะ ??

นั่งรถมาแสยตานะ  กลับมาถึงบ้านก็มึนหัวและปวดหัว  สักพักมีอาการคลื่นไส้และอาเจียน แต่ไม่มีอะไรออกมา

เพราะเราไม่ได้โดนยิงใส่  แต่ฝ่าดงของแก็สมาเท่านั้น ช่วงต้นถึงปลายสวนอ้อย   รู้สึกได้เลยว่าพิษมันร้ายแรงจริงๆ

มอเตอร์ไซค์แต่ละคันรู้ว่าเราอยู่ตึกสมาคมนักข่าว คิดว่าเราเป็นนักข่าว และถามความคิดเห็นเรา  เราจะไม่ตอบ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา  เป็นกลาง%E